Śmierć Stalina
[Koncert fortepianowy Nr23 A-dur Wolfganga Amadeusza Mozarta]
[Moskwa, 1953]
[Od 20 lat stalinowskie siły bezpieczeństwa NKWD są narzędziem Wielkiego Terroru]
[Ci, którzy dostali się na listy "wrogów ludu" Stalina zostali aresztowani, wygnani lub rozstrzelani]
Radio "Moskwa". Dyrektor Andrejew, słucham.
17 minut.
Tak, oczywiście, mogę oddzwonić za 17 minut.
Tak.
Już, notuję.
Nie mogę wyciągnąć...
Jeden, pięć...
Moment? To było, dziewięć, jak w "nie wiem?"?
Czy... znów pięć, jak w...
- "Kręć." - "Kręć?"
Halo? Halo?
- Kręć? - Kto to był?
Sekretariat Sekretariatu Generalnego.
Sekretarza Generalnego... Sekretarz Generalny...
Stalin?
Ścisz to.
Odłóż jabłko.
Ciągle jesz te pieprzone jabłka.
Muszę do niego zadzwonić za 17 minut.
17 minut po tym, jak podniosłeś telefon,
czy od kiedy go odłożyłeś?
17 minut po tym, jak powiedziałem, że oddzwonię za 17 minut.
- A kiedy to było? - Nie wiem.
30 sekund temu?
- Minuta? - A więc ile?
- Minuta. - Minuta?
Minuta.
- Jesteś pewny? - Nie.
Co my tu mamy.
Dodałem Steinmana do listy, pisarza.
- Wiem, że kochasz jego prace, ale... - Nie, zostaw go.
I... drugi Steinman, jego żona?
Tutaj.
Są małżeństwem, prawda?
Mówimy o Stalingradzie, jak tam było zimno,
zrobilibyśmy wszystko, by się rozgrzać.
Rzucalibyśmy do siebie granatami.
Wyciągaliśmy zawleczkę i wrzucali do więźniów.
Skakali, jak pijane dziwki.
Co z granatem?
- Granat. - Georgij.
- Granat... co wy... - Nie, nie, nie.
Przerywasz opowieść. Pozwól mu skończyć.
Dzwonił 10 minut temu.
- 17 minut... - Więc oddzwonię o 10:27?
- Tak. - Nie wydajesz się pewny.
To nie ja rozmawiałem.
I było zdecydowanie dziewięć, tak?
- Nie ja rozmawiałem. - Ten ciągle swoje.
- To naprawdę nie pomaga. - Ale to nie ja. Więc...
I w ustach granat!
- Zawsze taki zabawny. - A potem - bum!
Oddam to do załatwienia.
W ten sposób Prusak stał się zupą!
Oto i on.
Już, widzieliśmy twoją listę, Beria.
Zastrzelcie ją pierwszą, żeby to widział.
A tego...
Zabijcie, zanieście do jego cerkwi i wrzućcie na ambonę.
Tych - to zależy od was.
Ruszamy!
Pierwsze trzy nazwiska na liście. Pierwsze to mieszkanie 15. Idziemy.
Chodź, chodź!
Chodź. A, ty gdzie? Tędy. Wsiadać do autobusu.
Towarzyszu, to wielki zaszczyt.
Nie widzi mojego ukłonu.
- Towarzyszu dyrektorze. - Cholera!
Pięć... dziewięć.
Halo.
Mówi Stalin.
Brawo!
Wybaczcie, jest tak głośno. Bardzo przepraszam.
Jak się macie? Jaka pogoda?
Wybaczcie. Bardzo przepraszam.
- Jesteście tam? - Tak, słucham.
Chcę mieć zapis dzisiejszego koncertu.
Wyślę tam kogoś.
Zafałszowałeś kilka razy.
Co za bezczelny człowiek! Oczywiście, że nie.
- Jak poszło? - Myślę, że cudownie.
Nagrywaliśmy koncert?
Został nagrany? Proszę, powiedz, że tak.
- Nie, leciał na żywo. - Czekajcie! Zaczekajcie chwilę!
Nikt nie wychodzi! Nikt nie wychodzi! Zamknąć drzwi! Zamknąć!
Wróćcie na swoje miejsca, jeśli nie macie nic przeciw.
Tak byłoby najlepiej.
Wracajcie na swoje miejsca. Wrócić na swoje pieprzone miejsca.
Nie bójcie się, nikt nie zostanie zabity. Obiecuję.
Zaszło drobne nieporozumienie.
Zajmijcie miejsca.
Nie ma powodu do obaw.
Siadać! Nie prowokujcie mnie!
Usiądźcie, do czorta!
Dolej mi. Wszyscy piją.
Jak już powiedziałem, mieliśmy zwiadowcę, 12 lat.
Fryce wycięli całą jego rodzinę.
Ale wcześniej nauczył nas tej sztuczki.
Tej sztuczki: jeśli zamoczysz mały palec
śpiącego człowieka w szklance wody,
On się zmoczy.
Co dalej?
Włożysz czekoladę do kieszeni -
narobi w spodnie?
To tylko biologia, przywódco. Zrobiliśmy to Polnikowowi w Stalingradzie.
W każdym razie, "narobić w spodnie" - to świetne.
Co stało się z Polnikowem?
Chcesz wiedzieć, gdzie jest pieprzony Polnikow?
Czy chciałbyś dołączyć do niego?
Uwielbiam historię z granatem.
- Masz go w kieszeni? - Nie, przestań. Nie zaczynaj!
Nie, nie...
Do czorta!
Zostałeś złapany na gorącym uczynku.
Tak, umrę za mój kraj!
[Nikita Chruszczow Pierwszy sekretarz Moskiewskiego Komitetu Obwodowego KPZR]
[Ławrentij Beria Generalny Komisarz NKWD]
Czekajcie. Czekajcie.
Spójrzcie na to, dranie!
W porządku, chodźmy.
Czas na western. Kto dotrzyma mi towarzystwa?
Oto i on. Skacze, dostaje, i spada z konia.
Adios.
Dziękuję bardzo. Wszystko będzie dobrze.
Zajmijcie swoje miejsca.
Dobra, co o tym myślisz?
Część publiczności wyszła. Akustyka będzie za dobra.
Sprowadź ludzi z ulicy.
Grubych, żeby wielu nie szukać.
Jak grubych?
Mogę iść po żonę, Załatwi całą akustykę.
Towarzysze... Towarzysze, uciszcie się!
Mam wspaniałą wiadomość.
Towarzyszowi Stalinowi spodobał się dzisiejszy koncert,
i chciałby dostać jego nagranie.
którego nie mamy z wielu powodów, wszystko jest zbyt skomplikowane...
Więc koncert, który usłyszeliśmy, zostanie wykonany ponownie.
Tym razem go nagramy, i będą oklaski!
Tak. Tak.
Świetnie. Świetnie.
Przepraszam.
Nie zgadzam się.
Chodź ze mną. Chodź.
Siadaj.
Słuchaj, Joano d'Arc, chcesz żeby cię zabili?
Jak mojego ojca, i brata? Tak?
- Oni by chcieli, żebyś żyła. - Odmawiam. Nie zmusisz mnie.
- Może znajdziemy innego pianistę? - To kompletna głupota.
Zabrzmi całkiem inaczej.
- Nawet Stalin może... - Nawet?
- Nie miałem nic złego... - Nawet Stalin?
Mam nadzieję, że ten pokój nie jest podsłuchiwany.
Oczywiście towarzysz Stalin zauważy różnicę.
To wspaniały człowiek z największym uchem!
- Dwa największe uszy. - Wrażliwe. Są wrażliwe.
- Najbardziej wrażliwe uszy w... - W Związku Radzieckim.
Mario Wieniaminowna, musisz zagrać.
Nie miałam nie złego na myśli.
Ale powiedziałeś?
Bóg mi świadkiem, nie zrobię tego. Bóg widzi mnie na wylot.
10 tysięcy rubli.
20 tysięcy.
Zgoda. Idziemy.
Co do czotra?
Co za bezmyślny, bałwan to tam powiesił?
Teraz potrzebujemy nowego dyrygenta. Idziemy.
W którym mieszkaniu jest twój ojciec?
Dziękuję, bardzo mi pomogłeś. Za mną.
Otwierać!
Do samochodu z nimi.
Ruszać się! Mamy jeszcze wiele do zrobienia!
No dalej, ruszać się!
Kocham cię. Kocham.
Powiedz im wszystko, co musisz powiedzieć. Powiedz.
Mój Boże.
- Uszanowanie.
Najmocniej przepraszam.
Radio "Moskwa" prosi o waszą natychmiastową obecność.
Jesteś najlepszym i najbliższym dyrygentem, musimy się spieszyć.
Podobało mi się twoje odniesienie do Polnikowa tego wieczoru.
Stalin wyglądał tak, jakby chciał zdjąć ci skórę głowy.
"Co się stało z Polnikowem i Trockim? Byłem ich wielkim fanem."
"Tęskniłem za carem."
Jestem zmęczony. Nie pamiętam, kto żyje, a kto nie.
Georgij, kiedy wrócisz do domu, dopilnuj, żeby żona
spisała wszystko, co myślisz, że powiedziałeś dziś wieczorem.
Wtedy rano będziesz wiedział, z czym masz do czynienia.
To jest metoda Chruszczowa.
Dobranoc, towarzysze. Chwała komunistycznej partii Lenina-Stalina.
Chwała Johnowi Wayne'owi i Johnowi Fordowi.
Do widzenia, Mołotow, stary przyjacielu.
Żegnaj na zawsze.
Jest na liście.
Będzie łatwiej i taniej,
jeśli po prostu wjadą samochodem do rzeki.
Słodkich snów.
Dobranoc.
[Wiaczesław Mołotow Minister Spraw Zagranicznych]
Dobranoc.
[Gieorgij Malenkow Zastępca Stalina]
Ludzie z ulicy.
Tędy.
Nie sądzę, że ktokolwiek z nich słyszał o Mozarcie.
Żartowałem z chłopów.
- Stalin się roześmiał? - Tak.
Żartowałem z marynarzy.
- Nie śmiał się. - Nigdy więcej dowcipów o marynarzach.
Dobry wieczór.
Weź tę, sprawdzona.
Dobrze. Ładna.
Niech żyje Stalin!
- Warto by sprawdzić. - Nie ma czasu.
Jeśli coś pójdzie nie tak, ludzie Stalina nakarmią nami psy.
Dziękuję.
Ruchy, ruchy, ruchy. Przepraszam. Dziękuję.
Już mam. Mam.
Mam nagranie. Konieczna była zmiana obwoluty na białą.
Opóźnienie zostanie zgłoszone.
Pragnę przekazać specjalne przesłanie.
Muszę przekazać to nagranie Towarzyszowi Stalinowi.
Chcę, by towarzysz Stalin poznał
pełnię moich uczuć do niego.
Nie, to nie jest dozwolone. To narcyzm.
Nie.
Ta rzecz jest teraz w moim posiadaniu... po znacznym opóźnieniu.
Zanotuj czas.
Dlaczego to tyle trwało? Szedłeś na piechotę?
"Józefie Wissarionowiczu Stalin,
zdradziłeś nasz naród i zniszczyłeś swoich ludzi.
Modlę się o twoją śmierć i proszę Boga, aby ci wybaczył.
Tyran."
O kurwa. Kurwa...
Może sprawdzić, co się stało?
Możesz się kurwa zamknąć, nim nas przez ciebie zabiją.
Dzień dobry.
No?
Towarzyszu Stalin?
Potrzebuję tylko nazwisk.
Jedno nazwisko to jedna ocalona część ciała.
Wejść.
Wybaczcie, towarzyszu ministrze. Chodzi o Towarzysza Stalina.
Nie martw się o niego. Jego uszy są wciąż pokryte krwią.
Towarzysz Stalin jest bardzo chory.
Bardzo chory?
Tak.
- Kontynuuj. - Oczywiście.
Powiedz im, że Beria jest w drodze.
Mają niczego nie dotykać i nie dzwonić do nikogo. Rozumiesz?
Potwierdź, że rozumiesz moje instrukcje.
Zrozumiałem.
W porządku.
Jak się nazywasz, poruczniku?
S... Slimonow.
S-Slimonow?
Bądź tutaj, kiedy wrócę.
Niech żyje Stalin!
- Abramowski jeszcze nie zmiękł? - Nie. Ale jest prawie gotowy.
Był prawie gotowy już wczoraj.
Niech żyje Stalin!
Umieść jego żonę w sąsiedniej celi
i zacznij torturować, dopóki nie zacznie mówić.
Niech usłyszy wszystko.
Wstyd. Abramowska jak dotąd dobrze współpracowała.
Niektóre kobiety zrobią wszystko, by uwolnić swoich mężów.
Tak, zrobiła wszystko.
Jestem wdzięczny Związkowi za tyle wiernych żon,
które pieprzą się jak maszyny do szycia.
Okulary.
Na jego daczę. Natychmiast.
[Jeśli lider jest ubezwłasnowolniony, musi zostać zwołany komitet.] Artykuł 17.2]
Czołgi, chłopi, flota,
granat: śmiech.
Beria, pomidor, kieszeń: śmiech. Koń...
- Śmiech? - Pantofle: znak zapytania.
- Chłopi, znów konie, flota... - Jakie znów dziwki?
Co ty piszesz? A, "konie". Jakiś szyfr?
To twój pijacki bełkot, nie mój. Nie obwiniaj moich zapisków.
"Mołotow C-H-H-H..."
Jąkałam się? Co to jest?
Mołotow... HHHHHHH.
Ach, Mołotow...
- Jest na liście. - Biedny Mołotow.
Najpierw żona, teraz on sam.
Gieorgij gdzieś się śpieszy.
Coś się dzieje.
Halo?
Co?
Przynieś moje spodnie.
Szybciej, mój... To, nie do ciebie.
Kto już tam jest? Beria?
Nieważne. Zaraz tam będę.
Spodnie. Spodnie. Trzymaj spodnie.
Zdejmę ci piżamę.
Nie, ma czasu. Przynieś buty, proszę, Nina, buty.
- I koszulę? - Z krawatem.
Byliście na służbie, kiedy go znaleźli?
- Tak jest. - Nie wpuszczać nikogo. Rozumiecie?
Tak jest.
Zostać na stanowisku.
Boże.
Zabronili mi dzwonić do lekarza.
Dobrze zrobiłaś, Matriono Pietrowna.
Teraz zrobi to Komitet Centralny.
- Więc wezwą lekarza? - Istnieją procedury.
- Więc zadzwonisz po lekarza? - Sam jestem lekarzem.
Zajmę się wszystkim. Chodź.
Daj spokój, będzie w porządku.
Cuchnie jak toaleta w Baku.
Nawiasem mówiąc, pozdrawiam.
O cholera.
No... co do cholery!
Hrustaliow! Hrustaliow!
- Weź papiery. - Puszczajcie.
Weź papiery, albo wytnę ci oczy jedno po drugim,
żebyś mógł na to patrzeć!
- Rzućcie. - Bierz!
Wejść.
O mój Boże.
Czy to... zgaduję, że to...
Tak, najwyraźniej nie czuje się dobrze.
Jest niezastąpiony.
Jak możemy...
Musimy myśleć o ludziach.
Jako pełniący obowiązki sekretarza generalnego, muszę objąć urząd.
Muszę... go zastąpić, tak długo jak jest na podłodze....
Ale powiedziałeś, że jest niezastąpiony.
Niezastąpiony. Oczywiście, miałam na myśli
zastąpić go na posiedzeniu Komitetu Centralnego.
Dobrze. Sprawdzałem cię. Przyzwyczaj się do tego.
Co teraz, dowódco?
Musimy... zadzwonić do lekarza.
Tak...
Dokładnie. Gdybyśmy tylko...
nie posadzili tych wszystkich wykwalifikowanych lekarzy na zdradę.
- Pamiętasz? - Tak, tak. Pamiętam.
Wiecie, byli w zmowie by go otruć.
Tak, zgadza się. Zebrałeś dowody.
Tak, tak. To nadal test?
To jest katastrofa!
Katastrofa!
O nie!
Leży na podłodze! Pieprzonej podłodze!
Tak, Ostrożnie, Ostrożnie.
Co robić? Co powinniśmy zrobić?
Moje serce zaczęło bić...
jakby miało zaraz wybuchnąć.
Do którego lekarza zadzwoniłeś?
Sprawa jest właśnie omawiana.
Jako Sekretarz Generalny
uważam, że to Komitet powinien podjąć decyzję.
Komitet?
Ale nasz urzędujący sekretarz leży w kałuży zanieczyszczeń.
Myślę, że powiedziałby teraz: "Szybko przyślij mi lekarza".
Nie zgadzam się. Musimy zwołać kworum.
Kworum? W tym pokoju jest 75% osób obecnych!
- Jesteś w piżamie? - Tak, bo co?
- Dlaczego? - Ponieważ działam, Ławrentij.
Zdecydowanie i szybko.
Mówiłem, że będziesz sprawdzany.
Sprawdza cię krzyczący mężczyzna w piżamie.
Masz pod spodem także pieluszkę? On nie ma.
Z drogi, maminsynki.
[Łazar Kaganowicz Minister przemysłu]
Cholera.
Gdzie jest ta ważna osoba? [Anastas Mikojan Minister handlu]
Jesteśmy za późno? [Nikołaj Bułganin Minister Obrony]
Przykro mi.
Nie może nas opuścić, tylko nie tak.
Ostrożnie.
Jest... mokro tutaj.
- Więc Beria był pierwszy? - Tak, co o tym myślisz?
To niemożliwe. To nie może być...
Nie, tu jest mokro. Na litość boską.
Szybko jesteście, towarzysze.
Nie zatrzymała mnie woda kolońska.
Ostrożnie z ubraniem. Garnitur!
Dramatyzujecie, panowie, musimy go położyć na łóżku.
- Weź głowę - Dlaczego?
- Jesteś sekretarzem generalnym. - To dla mnie zaszczyt.
Tylko ja tutaj klęczę w moczu, tak?
- Dlaczego nie... - Ale to siki...
- Przestań. - Jest lepiej zrównoważony.
Czyżby? Możesz zapłacić mój rachunek za pranie.
Nie jesteś na przesłuchaniu w Bolszoj.
- Jesteś, Niżyński? Podnoś. - Mam słabe plecy.
Zbyt gorliwie się wspinałeś po szczeblach kariery?
- Głowa jest najcięższa. - Gotowi?
- Trzy, dwa... - Dwa.
Jeden.
- Podnosimy. - Jezu.
Boże. - Hola, hola, hola, hola.
- Do mnie. - Skręć, skręć, skręć.
- Tędy. Idziemy. - Tak, dobrze.
Jesteś w piżamie?
Może przestaniemy świergotać
jak przekupki i się skoncentrujemy?
Hola, hola. Otwórz drzwi. Wracaj, wracaj.
Nie, nie, tędy.
Teraz w prawo.
- Wracać do kuchni, już! - Ruszaj!
- Już. Już.
Jest cięższy, niż myślałem.
- Uważasz, że Stalin jest zbyt ciężki? - Nie, to komplement.
- Złoto waży. - Powinieneś wiedzieć.
Zrabowałeś go dużo, pyskaty, mały piracie.
Wracaj do jadalni!
- Tutaj, tutaj. - Przestań ruszać jego stopami.
- Przepraszam. - Możemy już go odłożyć?
- Jestem cały mokry. - Lampa, lampa.
- Z drogi. - Zaczekaj... Dalej.
Mikojan, zejdź mi z drogi, szybko.
- Nie mogę, nie mogę. - Pieprzone piekło!
- Cholera. Chryste! - Odwróć go.
Cholera! Trzy plamy na garniturze. Trzy.
Wygląda w porządku.
- Muszę się napić wódki. - Musze się umyć.
Nie upuściliśmy go. Dobra robota.
Ten cholerny pomidor wciąż w mojej kieszeni.
Nadal jest zabawnie.
Towarzysze, ponieważ mamy kworum,
proponuję wezwać lekarza.
Wszyscy najlepsi są albo w gułagu, albo martwi.
Tak, ponieważ próbowali zabić szefa.
Więc każdy lekarz w Moskwie nie jest zbyt dobry.
Co pomyślą ludzie, jak wezwiemy złego lekarza?
O czym my mówimy. To szalone.
Co jeśli odzyska przytomność i się dowie?
Jeśli się obudzi, mamy dobrego lekarza.
Jeśli nie, to nie mamy, ale on się o tym nie dowie.
Jak się nazywa...
ta kobieta, która złożyła zeznania przeciwko lekarzom?
- Timaszczuk.
Ma wszystko, czego potrzebujemy w tej sytuacji:
lokalizację pozostałych lekarzy w rejonie Moskwy,
udowodnioną chęć przetrwania i szczególny talent do lodzikowania.
Dobra, dostała mój głos.
Świetnie. Niech znajdzie nam kilku lekarzy.
A jeśli wszystko okaże się niewypałem, zwalimy to na Madame Suck Suck.
- Potem ją rozstrzelamy. - Tak, to powinno działać.
Widzicie, razem jesteśmy siłą.
Chodźmy.
Śpij dobrze i długo, staruszku.
Dalej ja poprowadzę.
Tam jest. Tam.
Błagam, nic nie zrobiłem.
Weź stetoskop.
Towarzyszko Timaszczuk, jestem 6 lat na emeryturze.
- Zdejmij mu płaszcz. - Proszę, ja...
Słuchajcie, mogę podać nazwiska.
- Chodźmy. Wystarczy. - Co z moim psem?
- Co za bałagan. - Szybciej.
Posadźcie go w furgonetce.
Znaleźliśmy twoich starych przyjaciół.
Nigdy wcześniej nie widziałem tych ludzi.
Więc Mołotow jest na liście.
Tak, Beria nie marnuje czasu.
Ale nadal możemy go przegłosować.
Szczerze mówiąc, zawsze myślałem, że zajmiesz miejsce Stalina.
A nie Malenkow.
Kto wie, co się stanie ze Związkiem w przyszłości.
Cóż, Związek zdecydowanie nie zapobiegnie zmianie.
Może jakiś rodzaj reform, raz je stary...
Nie, Nikita.
Nikt nie potrzebuje frakcjonizmu.
Frakcjonizmu, mówisz?
Co możesz powiedzieć o tej parze, Tarapunka i Sztepsel? (komicy)
Mój Boże.
Kiedy sikam, staram się nawiązać kontakt wzrokowy z oficerem.
Zrujnować mu dzień.
Kiedy sikam, próbuję wkurzyć oficera. Także zrujnować mu dzień.
Powinniśmy mieć oko na Kaganowicza.
A także na Chruszczowem, on się nie zamyka.
Chruszczow. Całe moje życie zmuszałem ludzi do mówienia.
A tego mamroczącego idioty nie mogę zamknąć.
Musimy zwiększyć nasz autorytet, wzmocnić ochronę w Moskwie.
Trzeba tutaj sprowadzić dzieci Stalina.
Wasilij zapruje się wódką i będzie walał w rowie.
- Ale Swietłana... - Ludzie ją kochają.
- Przywiozę ją. - Towarzysze ministrowie!
- Swietłana jest tutaj! - Tutaj jestem! Tutaj!
- Swietłana! - Swietłana!
Do czorta. Rozpoczął się wyścig.
Musimy zacząć wymyślać plan. Potrzebne są zmiany.
Zakończyć aresztowania, uwolnić ludzi z więzień,
może, nawet reforma kościoła.
Jak możesz biec i jednocześnie planować?
Witaj! Swietłana!
- Chcą przejść przez ulicę. - Jak?
Oczywiście. Swietłana!
- Swietłana! - Swietłana!
- Moja droga. - Gdzie on jest?
- Gdzie jest mój ojciec? Chciałbym... - Moja dziewczyna.
- Tak mi przykro. - Chciałbym go zobaczyć.
- Tak, oczywiście. - Gdzie on jest?
Zabierzemy cię. Jest w łóżku.
Boże! Wystarczy spojrzeć na ten ogród.
Nikogo już nie obchodzi?
Ludzie nie jedzą ziół?
Tylko same chwasty?
- Zabierzemy cię do niego. - Gdzie jest Wasilij?
- Przywiozę twojego brata. - Będziesz pomocny.
- W porządku. - Ona chce Wasilija.
Powinniśmy zorganizować herbatę z ciastkami, wtedy Wasilij przyjedzie.
- I zrobimy to. - Upiję się jak bela.
Co?
Widziałem, jak ty i Mikojan byliście w lesie.
- Więc. - Wokoło są niedźwiedzie.
Ostrożnie, synu.
Tutaj też są.
No dalej, graj! Zrób to lepiej!
Mój Boże.
Jak zagramy z Węgrami, będziemy mogli używać broni?
To najlepsi, jakich znalazłem od czasu katastrofy samolotu.
Jakiej katastrofy? Nigdy nie było katastrofy samolotu.
Katastrofa? Radzieckie samoloty nie ulegają awarii.
A syn Stalina nigdy nie zawodzi.
Boże!
Ciągle mamy Bobrowa. Nie leciał w tym samolocie.
Jakim samolocie?
Bobrow!
- Dalej. Uderz jak należy. - Nie!
Jest przerażony, za nim na lodzie pozostałości żółtego śladu.
Jesteś trenerem. Trenuj ich tak, by nie byli gorsi od martwego zespołu.
- Albo cię zabiją, jasne? - Proszę o wybaczenie. Zgadzam się.
Albo sam się tym zajmę.
Kontynuujcie!
Nie przejmujcie się mną! Kontynuujcie grę!
Odbierz. Oddaj to. Strzelaj.
Wasilij.
Lepiej się starajcie, dupki!
Idziemy.
Kurwa! Czy wiedzą o wypadku?
Daj mi wódki, mam chwilę na łyka. Daj flaszkę.
Nie, nie.
Masz jechać na daczę ojca.
Samolot nigdy nie powinien był wystartować.
Czy przypuszczasz, że tylko dlatego, że jestem tym, kim jestem
mogę przewidzieć burzę śnieżną?
Burza śnieżna? Chcesz powiedzieć, że coś się stało z drużyną narodową?
- Nic się nie stało. - Co ty kurwa robisz?
Mój ojciec zaprzęgnie cię jak konia i wyśle na Syberię,
pieprzone niedojdy.
To dobrzy lekarze, kochanie. Najlepsi.
Wyglądają jakby uciekli z domu wariatów.
Zamierzają zaśpiewać dla nas? Dlaczego stoją w szeregu?
Mówcie.
Na podstawie badania towarzysza Stalina,
doszliśmy do jednogłośnego wniosku,
na podstawie zbiorczych wniosków...
Oszczędź mu cierpienia.
Towarzysz Stalin miał krwotok mózgowy.
Prawa strona ciała jest sparaliżowana.
O, Boże.
Jaka jest szansa na wyleczenie?
Trudno powiedzieć.
Zrelaksuj się. Nie zamierzam cię całować. Dojdzie do siebie, tak czy nie?
Nie.
- Nie? - Nie.
To już koniec.
To koniec!
Chcę innej opinii. Nie ufam tym ludziom...
- Ile masz lat? - 29.
Kłamca. A ty?
Wyglądasz jak martwy.
Znam ludzi w Stalingradzie. Znam ludzi w Moskwie.
Nie, nie, nie. Oto wszyscy lekarze. Nie ma innej opinii.
- Boże. - No i się zaczyna.
Mój Boże!
Płaczę za Stalina. Płaczę za wszystkich ludzi.
- Płaczę... - Bądź dzielna.
Odwagi, mały ptaszku. Jesteśmy tu dla ciebie.
Przede wszystkim, płaczemy dla ciebie...
ptaszyno.
Oferujemy nasze łzy, ale nie jako prezent, oczywiście.
Boże.
Chcę, żeby Moskwa została odgrodzona.
Zamknij miasto.
- Moskwa jest zamknięta. Nikt nie wyjedzie. - Zwłaszcza wy.
NKWD ma zastąpić armię na wszystkich stanowiskach.
Armia wraca do koszar. Bierzemy władzę na siebie.
Wykreślić Mołotowa z ostatniej listy.
Realizujemy nasze listy.
Nowe listy.
Panie i panowie, ustawcie zegarki.
- Nowe listy. - Nowe listy.
Nowe listy.
Szukasz trofeów, towarzyszu?
Swietłana. Nie, nie. Ja...
Mieliśmy wznieść toast za zdrowie twojego ojca,
i wiem, że gdzieś tu trzyma dobrą wódkę.
Lepiej wy ją znajdziecie, niż mój brat.
Ach, tak. Wasilij.
Znalazłem go i jest już w drodze.
Swietłana, chciałem...
Pewnego dnia mój brat jeździł tutaj na świni.
- Musiał być brudno... - Och, było okropnie brudno.
I ojciec rzucił się za nim.
Krążył wokół niego po pokoju.
Tam, wokół kanapy i tam.
Tak, chciałem, żebyś to wiedziała, bez względu na to, co się stanie,
Nie pozwolę nikomu skrzywdzić ciebie i twojego brata.
- Kto mówi o skrzywdzeniu? - Nikt, tylko tak mówię.
Czy ktoś chce nas skrzywdzić?
- Powiedz mi. Chcę wiedzieć. - Jeśli ktoś...
Nie. Nie powinienem był użyć słowa "skrzywdzić".
Tak, ale już go użyłeś. Dlaczego?
Jeśli ktoś spróbuje, spotka się najpierw ze mną.
Mój ojciec umiera.
A teraz będziesz się mną opiekować.
Mam na myśli, mogę po prostu zastrzelić się jak moja matka.
- Swietłana, musimy być silni. - Kto umieścił lampę na krześle?
Musisz być silna i nie bać się.
- Nie bałam się. A teraz boję. - Nie bój się, bo jeśli ktoś...
Boże, nie mogę w to uwierzyć,
że znów to powiedziałeś.
Szybko! Szef się ocknął!
Idziemy!
- Ojcze! - To cud!
Stalin jest niepokonany!
Szef wysłał śmierć do kopalni.
Co się dzieje? To niemożliwe...
i... i... i wspaniałe.
- Wskazuje... - Co takiego, szefie?
Może wskazuje na swojego następcę.
Tak myślicie?
- Nie. Może i nie.
- Gdzie jest... - Obraz.
- Wskazuje na obraz. - Chwila. Wiesz, co chce powiedzieć?
Mówi: "Jestem owieczką".
"Jestem owieczką, a wy, moje dzieci, daliście mi życie".
Tak!
Albo, owieczka - to ludzie, a mleko - socjalizm.
Może on jest mlekiem.
Może ty jesteś cycem.
- Może on po prostu chce pić. - Mleko?
- Przynieś mleko! Natychmiast!
- Nie mleko. Wodę, wodę. - Nie w rogu. W szklance.
Słuchaj, przystojniaku.
Zrobiłeś sobie włosy, albo co?
Mam obowiązek wobec niego i ludzi.
- Będą zdjęcia. - Oczywiście.
Jesteś bohaterem, towarzyszu Łukomski.
Czasami to się dzieje, a ja...
Jestem niesamowicie szczęśliwy.
Nie zapomnę tego.
Towarzyszu.
Zostaliśmy na posterunku na twój rozkaz.
Czy moglibyśmy, z całym szacunkiem, już odejść?
Beria...
Umarł.
- Dobre nieba! - O, do diabła!
O, mój Boże.
Przykro mi, szefie. Chciałbym to zrobić za ciebie.
Gruba czaszka. Naprawdę ma bardzo mocną czaszkę.
Zamknijcie się.
Musimy pomyśleć o Prezydium.
Tak, sprawa sukcesji. Musimy...
Cholera. To jego...
Kto przyniósł szafę grającą?
- To respirator. - Użyłeś tego?
- Nie. Jest Amerykański. - Co?
- Z jego szpitala. - To był jego pomysł.
Udawajmy, że nie było ostatnich sześciu zdań.
Bo jeśli dowiedzą się, co tutaj przywieźliśmy...
Co robicie z moim ojcem, szakale? Zabójcy!
- Zabijecie go! - Wasilij, twój ojciec nie żyje.
Dzielisz łupy. Zostawcie jego mózg w spokoju!
- Ile masz lat? - Wystarczająco.
Nie, za mało! A ty nie jesteś człowiekiem!
Jesteś palantem! Masz tylko jeden włos!
- Wasilij... - Oto wasze pieprzone żniwa.
Macie.
Zostawcie go w spokoju! Ja nie...
Nie! Nie pozwól mu strzelać!
- Zabierz mu broń. - Wasilij!
- Przepuśćcie ją. - Pamiętaj, co powiedział tata.
Mają maszynę napełniającą mózg amerykańskimi kłamstwami.
"Delikatnie przebrnij przez rzekę,
bo są w niej węże i krokodyle."
Wszystko w porządku, Wasilij. Wszystko będzie dobrze.
- To nie w porządku, prawda? - Nie, to nie w porządku.
Mój ojciec leży z otwartą czaszką.
Tak, twój ojciec nie żyje. Twój brat strzela z pistoletu.
To nie w porządku. Masz rację.
Chodźmy. Chodź.
Wszyscy popełnili fatalny błąd.
- Proszę wybaczyć. - Wyjdź, kotku.
Dalej.
- Trzymaj pistolet z dala od niego. - W każdym razie, wziąłem amunicję.
Zapomniałeś, jak salutować?
- W żadnym razie. - Więc zrób to.
Niech to będzie ostrzeżenie.
"Bądź silna", powiedział ojciec.
Chodź, migiem.
Beria cię wybrał.
Rób, co mówi.
- Mój samochód jest tam... - Nie, nie, z nami będzie szczęśliwsza.
Dobra, już czas. Jedziemy.
- Do zobaczenia w Moskwie. - Do zobaczenia.
Cudownie.
- Musimy jechać na czele! - Nie, my!
Do samochodów!
Jedziemy!
Cholera, jesteśmy ostatnimi? Dalej!
Towarzysze, dzielimy wasz smutek.
Będziecie czekać na zewnątrz na dalsze instrukcje.
- Wszyscy pracownicy do pojazdów. - Spieszymy się.
Ruszamy. Do samochodu, proszę.
Skąd się ona wzięła? Na dwór z nią!
Ostrożnie z tym. Pospiesz się.
Wszystko wynosimy.
Sobowtóry. Myślę, że ich kontrakt wygasł.
Tutaj.
- Chodź ze mną. - Nie rozumiem.
Chodź. Tutaj.
Możecie opuścić posterunek.
Jedzenie w kuchni.
Stać!
Odjazd!
Ostatni. Naprzód!
[I będzie okres żałoby. Artykuł 17.4]
Witaj ponownie.
Tutaj jesteś.
Bardzo cicha.
Zobacz małą brzozę na łące.
Zobacz tańczące liście kiedy wieje wiatr.
Nie?
Zaśpiewaj, twój głos był kiedyś taki piękny, Polino Mołotowa.
Przepraszam, zapomniałem powiedzieć.
Stalin nie żyje.
Nie! Sam Stalin?!
Nasz Stalin?
Tak, twój Stalin.
Ten, który cię tu posadził.
Idziemy.
Wyszykujemy cię towarzysza Mołotowa.
Dobra dziewczynka. Chodźmy.
Och, przepraszam, kochanie. Praca. Przygotuję ci wszystko.
Przynieś materac i każ ją umyć.
Tak jest.
Chodź tu, wejdź.
Chodź za mną.
Dzban, dywan, kwiaty. Przynieś to.
- S-Slimonow, prawda? - Zgadza się.
Do zobaczenia później, S-Slimonow.
Chodźmy.
Kupiłem ci cudowną, nową sukienkę.
[Nie działa]
O, Boże.
Chryste, Wyglądasz, jakbyś chciał zostać zepchnięty do wapiennego dołu.
Muszę skorzystać z toalety.
Potrzymać ci włosy?
Polina zawsze pomagała mi w tym.
Nie. Nic nie wychodzi.
Pusty gest.
Słuchaj, chciałem zaprosić cię na jutrzejsze posiedzenie Komitetu.
Spotkanie?
Jakie spotkanie? Dlaczego nic o nim nie wiem?
Stalin i Beria umieścili cię na liście.
Stalin?
Musiałem go obrazić. Co zrobiłem?
Nic. Nie rozumiesz, Beria chce się ciebie pozbyć.
Rozmawiałem z towarzyszem Bułganinem.
Nie, nie.
Myślę, że on ma rację. Możemy ich przegłosować.
Nie, to jest partyjnictwo. Stalin nie pochwalał partyjnictwa.
Stalin nie żyje!
Widziałem jego mózg. Na litość boską, musimy działać.
Nie mogę uwierzyć, że już go nie ma.
Musisz poczekać aż nabierze wody.
Pieprzone apartamenty.
Posłuchaj mnie.
Beria zabił Polinę.
Teraz z pewnością chciałbyś...
Wystąpić przeciw partii? Ja?
- Nie? - Nie, nie ma mowy.
- Naprawdę? - Tak.
- I nigdy? - Ani razu.
Halo. Czy ktoś jest w domu?
- Co tu robisz? - A wy co?
Po prostu rozmawiamy.
O... Polinie.
- Cóż, kto by pomyślał? - Tchórzliwa świnia.
Lub kobieta, która została fałszywie oskarżona?
Nie, nie, była przestępczynią.
Cieszę się, że nie żyje.
Chyba dlatego, że zdradziła partię.
- Spiskowała przeciwko Stalinowi. - Nie, Nikita, fałszywa narracja.
- Była pasożytem. - Ona była pasożytem.
Zdradziła nas wszystkich i, szczerze mówiąc, były słabe dowody.
Nie było świadków. Spójrz: Polina wróciła!
Czy to naprawdę ty?
Moja Polina. Nie mogę w to uwierzyć!
Patrz!
- Moja mała Polinka. - Wróciłam.
Uratowałem ją dla ciebie, Wiaczesławie.
I zapewniłem ci bezpieczeństwo, Polino.
- Mam tyle do powiedzenia... - Dobrze.
Kupiłem psa...
Nadchodzą wielkie zmiany.
I spodobają ci się niektóre z nich, Nikita.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Witaj, kochanie.
Jesteście jej rodzicami?
Dziękuję. Możesz iść.
Jesteśmy gotowi?
Dobrze.
[Zastępca do objęcia stanowiska Sekretarza Generalnego. Artykuł 18.3]
Nie zaczynajcie, dopóki nie powiem.
Słyszałeś mnie?
Zacznijmy.
Tak? Tak dobrze?
Spróbujmy jedno z daleka.
Towarzyszu.
Na później zaplanowałem kilka rozmów telefonicznych z różnymi członkami...
Nie słyszę cię. Możesz powtórzyć?
Proszę o wybaczenie. Zaplanowałem kilka rozmów telefonicznych na później...
- Więc powiedz mi później. - Oczywiście.
Panie Karloff, jaki zaszczyt. Uwielbiam waszą pracę.
Czy myślisz o wydaniu czegoś w kolorze?
Muszę z tobą porozmawiać.
Przykro mi, musimy wyjść.
Zaraz wracam.
Nigdy więcej...
nie waż się mnie poniżyć przy innych...
Jestem Sekretarzem Generalnym Związku Radzieckiego.
Przepraszam, przekroczyłem linię.
Moim obowiązkiem jest dobrze wyglądać publicznie.
- Oczywiście. - Towarzyszu, moje przeprosiny.
Nie zrobiłem podziału miejsc. Daj to Bławatskiemu.
- Jest ekspertem od siedzenia na dupie. - Oczywiście, dziękuję.
- Spotkanie Komitetu... - O, tak, tak.
Pierwsza rzecz: wszystkie te listy i aresztowania.
Myślę, że powinniśmy zatrzymać wszystko?
Lub wstrzymać w ogóle?
- Zamrozić je? - Tak, zamrozić.
Dobra myśl. Tak, możemy zatrzymać wszystkie aresztowania.
Nawet zwolnić niektórych mniej ważnych więźniów.
Cholera. Tak, tak...
Ale co by powiedział stary...
Stalin? Stalin zniszczył status quo i ustanowił nowy porządek.
Jego idee były radykalne i popularne.
- Liberalizacja byłaby radykalna. - Popularna.
- Radykalna. - I popularna.
Zajmę się tym całym gównem, które przyniosłeś
w odpowiednim czasie.
- Właściwie, chciałbym ci coś pokazać. - Chodź.
Pamiętasz to sławne zdjęcie Stalina z małą dziewczynką?
Tak.
Myślałem o takim zdjęciu z tobą, ty i mała dziewczynka.
Kontynuacja.
By w ten sposób pokazać, że dzieło Stalina trwa nadal, prawda?
Tak.
Proszę o wybaczenie. Znajdź dziewczynkę.
- Musimy iść do Komitetu. - Już.
Przygotuję publikację Artykułu 31.
- Tak, proszę.
Musisz zrozumieć, że to nie jakiś cyniczny plan.
Mam na myśli, że te reformy są właściwe.
Całkowicie zrozumiałe.
Nosisz gorset?
Ortopedyczny. Mam słabe plecy.
To dla wygody, a nie dla piękna.
Nosisz, to dobrze.
Niech to będzie twój test dyskrecji?
Oczywiście.
- Zgodnie z... - Otwieram zebranie,
Pragnę przeprosić.
Zgodnie z jego ostatnią wolą, proponuję mianować towarzysza Malenkowa
Przewodniczącym Rady Ministrów
i Sekretarzem Generalnym partii.
I towarzysza Berię
Pierwszym zastępcą Przewodniczącego Rady Ministrów.
Głosujmy. Kto jest za?
To są dwie oddzielne propozycje.
Proponuję głosować każdą z osobna. Kto jest za?
Nie bardzo rozumiem, co proponujemy.
Właśnie powiedziałem, co było proponowane. Właśnie to powiedziałem.
Utrudniasz sprawę.
Towarzysz Beria jest już zajęty łączeniem funkcji
Ministra spraw wewnętrznych i bezpieczeństwa.
Nie byłoby lepiej, gdyby ktoś inny
został zastępcą przewodniczącego?
Dziękuję towarzyszowi Chruszczowowi za jego troskę,
ale jestem w stanie zrobić dwie rzeczy naraz.
- To trzy rzeczy. - Przynieść liczydło?
W porządku, przejdźmy do głosowania na obie propozycje.
Najpierw ja jako... no wiecie,
A potem towarzysz Beria jako wiceprzewodniczący.
Kto jest za?
Zatwierdzone...
Jednomyślnie.
Następne.
Potrzebujemy osoby, która zajmie się pogrzebem.
- A co z towarzyszem Chruszczowem? - Dlaczego ja?
Proponuję uhonorować towarzysza Chruszczowa
zaszczytem bycia organizatorem pogrzebu.
Przestańcie. Nie mam na to czasu.
Jeśli ja mogę robić trzy rzeczy naraz, ty możesz mieć dwie.
Co wiem o pogrzebach?
Powiedziałeś, że chcesz uczcić jego pamięć.
Pamiętasz wczoraj w toalecie?
- Kto jest za? - Kto za?
Nie...
Myślę, że możesz to zrobić.
Zatwierdzone jednogłośnie.
Nikita Chruszczow, organizatorem pogrzebu. Pasuje ci.
- Tak. - W każdym razie pasuje do tej twarzy.
- Towarzysz Beria. - Proponuję zawiesić deportacje,
zwolnić zatrzymanych, zgodnie z artykułem 31
i anulować aresztowania przeprowadzone trzy dni temu.
Zaraz, zaraz. To jak podcieranie tyłka ostatnią listę Stalina.
- Nie. - To zbyt rewizjonistyczne.
Uwolnienie ludzi aresztowanych trzy dni temu przedstawi nas jako kretynów.
Stalin został wprowadzony w błąd.
- Zostaliśmy wprowadzeni w błąd. - Poważnie?
Tak, więc winny musi zostać znaleziony i ukarany.
Kogo przekonasz, Ławrentij, siebie?
Wszyscy byliśmy świadomi kiedy podpisywaliśmy te listy.
Stalin zniszczył status quo... i zmienił stan rzeczy.
Był liberałem.
- Radykałem. - Był radykałem.
To trudna próba dla towarzysza Berii
uzyskać wsparcie opinii publicznej.
Myślałem, że wolisz bardziej liberalne podejście, towarzyszu reformisto.
Są tacy, którzy popierają zawieszenie aresztowań
i zawieszenia egzekucji?
Ktoś chętny?
Zawsze byłem lojalny wobec Stalina. Zawsze.
A wszystkie te aresztowania zostały usankcjonowane przez Stalina.
Ale sam Stalin był wierny zbiorowemu przywództwu,
i to jest prawdziwa wierność.
Jednak miał żelazną wolę, był nieugięty, silny.
Czy nie powinniśmy zrobić tego samego, trzymać się tego, w co wierzymy?
Nie.
Będziemy silniejsi, gdy będziemy zgodni z naszymi przekonaniami
z wiarą we wspólne kierownictwo.
Co niniejszym... zrobiłem.
Zaakceptowane... jednogłośnie. Dziękuję.
Przeanalizuję listę zwolnień.
Poluzowaliśmy sztywny gorset Związku.
Nikita, masz bukieciki i próbki do obejrzenia.
Pogrzeby się same nie organizują.
[Więzienie w Wołdze, Syberia]
- Niech żyje Stalin! - Stalin nie żyje. Malenkow jest na czele.
- Wstrzymać egzekucję! - Niech żyje Malenk...
Amnestia natychmiastowa.
Rozkazy Towarzysza Berii Wyjeżdżamy. Chodź.
Chodź, chodźmy.
Następny.
O, mój Boże!
Nie przesadzaj. To nie Clark Gable.
Może ktoś przynieść miotełkę?
Tam jest tyle pajęczyn, że wystarczy na nici.
Otwieramy za 15 minut.
Teraz pomówmy o przedniej draperii, towarzyszu,
Z falbanami, czy bez falban?
- Bez znaczenia. Nie obchodzi mnie to. - Bez falban?
- Doskonale, a to... - Z falbanami? Bez falban?
- Falbany? - Mógłbyś już przestać?
Skąd wiesz, że mnie to obchodzi? Błagam o wybaczenie.
- Napraw ten przycisk. - Witamy towarzyszy.
Jak się ma nasz Minister Napraw i Dekoracji?
Doskonale. Cieszę się z tego.
- Robisz to z taką pasją. - Cóż...
Tak, z falbanami, dziękuję.
- Świetnie się spisałeś. - Wiem.
To są...
To moje...
Która z nich jest moją dziewczynką?
Nie mogliśmy znaleźć tamtej
więc wybrałem kilka odpowiednich opcji.
Nie, nie, chcę, żebyś znalazł... Przepraszam.
Chcę, żebyś znalazł dziewczynkę ze zdjęcia.
Rozumiesz? Sprawa wagi narodowej.
- Dziękuję. - Dziękuję.
W porządku, dziewczynki, Król Śniegu nie akceptuje. Zaczekajcie tam.
Co się stało? Gdzie jest dziewczyna ze zdjęcia?
Nie mogliśmy znaleźć tej dziewczynki.
Myślałem, że głównym zadaniem NKWD jest wiedzieć wszystko o wszystkich.
- Zgadza się. - Tak, "zgadza się."
- Więc zajdź ją, wielbłądzi kutasie. - Towarzyszu Chruszczow!
- Maria Wieniaminowna. - Tak.
Przykro mi za to, co usłyszałeś, ale on jest wielbłądzim kutasem.
- Jak się masz, Mario? - Stalin?
Tak. Chcesz zobaczyć?
Towarzyszu Beria, to jest Maria. Będzie dzisiaj grać.
- Miło poznać. - Towarzyszko.
Co myślisz?
Wygląda taki mały.
- Smutny dzień, żołnierzu. - Tak jest.
Smutny dzień.
Asłanow, ty przystojny diabełku.
Ubierzesz sukienkę, a sam bym po tobie poskakał.
- Przyjmę to jako komplement. - Nie rób tego.
Racja, co musi zrobić bohater wojenny, żeby się nieco zwilżyć?
[Feldmarszałek Żukow Szef Armii Radzieckiej]
Generalissimo.
Oto i on, wspaniały człowiek.
Widziałem wiele śmierci, ale to... największa strata.
Wyjaśnijcie mi coś.
Dlaczego NKWD zastąpiło armię w Moskwie?
Tak, uśmiecham się, ale jestem diabelnie zły.
Być może jest to dobry czas dla towarzyszki Judiny
przygotować cenne palce do występu.
Tak. Chwileczkę, generale.
Postaram się nadrobić wieczorem!
- Będę czekać z niecierpliwością. - A mnie już nie całujesz w rękę?
- Uczyłam siostrzenicę Nikity gry. - Tak, było.
Tak, to był recital salonowy.
Podoba mi się pomysł z tobą w salonie.
Masz dowcipy na imprezę? Proponuję z alfabetem bekania?
Towarzyszu Malenkow, ostrzejsze kości policzkowe, zgodnie z życzeniem.
Ostre. Nie ostre.
Chciałbym...
aby ten został zniszczony, dziękuję.
Przy okazji, powodzenia podczas występu.
- Dziękuję. - Tyle nerwów, tyle nut.
- Tak. - Tak jak te twoje, do Stalina.
Które mam.
Chodźmy.
Czemu armia została zamknięta w koszarach.
Moja decyzja, wspierana przez towarzysza Malenkowa.
To prawda?
Czy to prawda, Gieorgiju? Na twoje polecenie?
Tak, oczywiście. Musieliśmy podjąć decyzję.
Dyskutujemy na temat bezpieczeństwa miasta.
- Wiem. - O mój Boże.
Czy Coco Chanel włożyła ci to na głowę?
- Nie, nie ma z tym nic wspólnego. - Posłuchaj.
Moskwa wkrótce będzie kipiała ludźmi.
Jego małpy z NKWD nie mają pojęcia, co robić.
Tysiące cywilów
będzie płynąć z całej Rosji.
Nie, kontrolujemy pandemonium u źródła.
Wszystkie pociągi i autobusy do Moskwy zostały odwołane.
- Nie możesz tego zrobić. - Zaczekaj.
Ludzie mają prawo go zobaczyć.
- Daj spokój Nie, nie, nie. - To tymczasowe.
Mój pogrzeb to moje pociągi. To nieporozumienie.
Wybrałem poduszki pogrzebowe z chudym Hitlerem...
To perkal, to tafta, a co ty zrobiłeś?
Nie, pociągi są moje, i chcę je z powrotem.
Zobaczmy, kto zdąży pierwszy. Wygląda na to, że ja.
Podstępne małe gówno.
Otwieramy drzwi.
[Ciało ma być przez trzy dni w Sali kolumnowej.] Artykuł 18.5]
Zachować stałe tempo. Bardzo dobrze. Właśnie tak.
Ale tłum, prawda?
I nikt ich nie zmuszał, prawda?
Nie, nie.
Skręć w prawo. Dziękuję.
Chyba nie potrzebujesz krzesła?
Nie, nie. Nie mogę siedzieć. Odkąd umarł nie usiadłam.
Nie można. Był zbyt wielki.
Tak.
Pamiętasz Alieksieja?
Pamiętam wszystkich. Mam taki dar.
Pamiętasz, jak się śmiał?
- Alieksiej Kapler, tak, tak. - Tak.
Twój narzeczony, oczywiście.
Zadawał się ze złymi ludźmi.
Co za tragedia.
Tak mi przykro.
Chcę, żebyś go zwrócił.
Dokładnie tak, jak żonę Mołotowa.
Ona...
- Cóż, zatrzymałem ją jako... - Tak, ale potrzebuję tylko jednej osoby.
Tylko jednej.
- Och, kochanie. - Proszę.
Dla ciebie spróbuję zrobić niemożliwe.
Kontynuować przechodzenie, Dziękuję.
Wiele osób czeka na swoją kolej.
Cholerny pyłek. Powinni robić z niego bomby gazowe.
Czekaj, czekaj. Tak nie przejdzie.
- Jest większy niż cały okręg. - Z powrotem, z powrotem.
Opuśćcie.
Ćwierć obrotu.
W tej linii.
- Jak Polina? - W porządku.
Wyczuwam, jak bardzo jest jej przykro z powodu zdrady.
Dobry Boże, popi.
Myślałem, że pozbyliśmy się tych cudaków.
Kichnijcie na tych diabłów, kiedy będą przechodzić obok.
- To ty ich zaprosiłeś? - Nie.
- Spytaj Berię, czy zaprosił popów. - Przestań mi rozkazywać.
Zapytaj Berię, czy zaprosił popów.
- Zaprosiłeś popów? - Tak.
- Cóż?
Powiedział "tak".
Dam wszystkim na Placu Czerwonym talon
z prawem kopnięcia w jego tępą twarz.
Prosił o pyszne siano?
Nie, powiedział coś zawiłego o talonach.
Spytaj Nikitę, po kiego czorta zaprosił popów.
- Nie, już wyjaśniłem... - Zapytaj Nikitę.
Powiedz mu...
- Nieważne. Zamieniamy się. - Nie.
- Tylko miejscami. - Powiedziałem, nie.
Możemy udawać, że to część ceremonii.
Co ty u diabła robisz?
Upięte worki gówna! Wszarze!
Mam się tym zająć?
Cudzoziemcy! Popełniono nikczemną zbrodnię!
Owłosione potwory w płaszczach dostały mózg mojego ojca
i wysłały do Ameryki.
I wszyscy ci zdrajcy, ssący i liżący jaja...
ssący i liżący jaja... syjonistów...
z Nowego Jorku... Syjonistów z Nowego Jorku, fagoty w spódnicach.
Spójrzcie na nich! Widzicie? Mózgokrady!
- Nie tłumacz tego. - Widzę was! Słuchajcie mnie!
- Jedzenie w pokoju obok, panowie. - Jestem synem Stalina!
Nie uciszycie mnie! Nie będę milczał!
Proszę, tutaj. Przepraszam, przepraszam...
Nie będę cicho...
Wiem o drużynie hokejowej.
- Mam mówić dalej... - Wstawaj.
Dziękujemy wszystkim...
Lekarza!
Nie dzisiaj!
Dałeś plamę w tym mundurze. swoim bezwstydnym zachowaniem.
Co tu się dzieje?
Jest trochę przygnębiony, Swietłana.
Oto doskonały przykład krzywdy.
- Nic mu nie jest. - Chodź, wstań.
- Kto się odważył? - Ja ze szczególną przyjemnością.
Dawno mu się należało.
Jeśli ktokolwiek z was...
Coś zrobi...
Dobrze, że to już wyjaśniliśmy.
Wracamy reprezentować całą Armię Czerwoną w bufecie.
Bawcie się dobrze, dziewczynki.
Jak z tobą? Wyglądało ostro.
Dlaczego pozwoliłeś mu na to?
Musiałbym ingerować w jego pięść własną twarzą.
Chcę wygłosić mowę na pogrzebie ojca.
- A ja pieprzyć się z Grace Kelly. - Ma to gdzieś.
Chcę wygłosić mowę na pogrzebie ojca.
Towarzyszu Malenkow, co myślisz?
Cóż, myślę...
nie będzie...
problemu.
Technicznie tak, ale w praktyce...
Są pewne problemy z programem.
Przejęzyczyłem się, mówiąc „nie będzie problemu.”
Miałem na myśli, "nie".
"Więc będzie problem."
Nie zwracaj na mnie uwagi. Nie ma problemu.
- Tak! Biorę to za "tak"! - Chodź, Nikita.
Wcisnę go do harmonogramu.
Żadnego wciskania.
Zdarza się, że najkrótsze przemówienia stają się najbardziej niezapomniane.
- Możliwe. - To prawda. Zjedzmy rybę!
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Nie mogę się doczekać! tych pięciu słów,
na które mu pozwolimy przed paradą powietrzną.
Musimy porozmawiać. Najpierw pociągi, teraz popi.
Z kim jeszcze się kolegujemy?
- Zaprosiłeś starych nazistów? - Przepraszam.
Te klatki schodowe są jak Kilimandżaro.
Więcej we mnie potu, niż człowieka.
- Widziałeś Wasiliego? - Tak.
I dziękuję za wplątanie mnie w ten pogrzeb.
Dobra, Nikita, lubisz to.
Ale czemu zaprosiłeś popów?
Myślisz, że ich tu chciałem?
To był jego pomysł.
Ławrentij, kto jak nie ty,
powinien wiedzieć, że religia nigdy nie była częścią...
Robisz mi wykład? Stoisz w Sali Kolumnowej,
nadal pewny winy Poliny?
Cóż, ona... ona...
- Przepraszam. Może nie powinienem był... - Już dobrze.
Obaj nazwaliście Polinę, która niczemu nie była winna,
zdrajczynią i pasożytem w jej własnym mieszkaniu. Wszystko słyszałem.
Była winna. Ty ją oskarżyłeś.
I Stalin się zgodził. Nikt nie wątpił.
Nikt w to nie wątpił. W przeszłości, sam widzisz.
W starych dobrych czasach, za którymi tęsknisz,
Za takie gadanie by was rozstrzelali. Obu.
To tylko kiepska gra słów.
Naprawdę?
Lojalność wobec partii, hm? Tego żądał Stalin.
Prawda, towarzyszu Mołotow?
Lojalność wobec partii? Tak.
Bunt wobec linii partyjnej
oznaczałby zdradę, prawda?
Wstydzę się, a ja...
Proszę o wybaczenie, że byłem samolubny i dwulicowy.
Pójdę uspokoić Polinę.
Wymyślasz to wszystko na poczekaniu.
- Co to za gra, Ławrentij? - Nie zaczynaj histerii.
- Jesteśmy w nowej rzeczywistości. - A co, teraz jesteś dobrą osobą?
Zamknąłeś połowę narodu.
Biłeś ich, gwałciłeś, zabijałeś.
Tak, a teraz pozwalam im wrócić.
I nie uwierzysz, ilu zwolnią.
Teraz chcesz, żeby ludzie cię kochali, o to ci chodzi?
Naginasz i łamiesz prawdę, jak ludzkie ciało.
Prawda?
I mówi to człowiek, który zaprosił swoją dziwkę pianistkę
aby grała na pogrzebie, nawet gdy przysięgła zabić Stalina,
który już nie żyję.
Co to za nonsens?
Chciała śmierci Stalina i zna twoją rodzinę.
Dawała lekcje twojej siostrzenicy, pamiętasz?
Musisz to przeczytać.
Kopia listu od pianistki znalezionego przy ciele Stalina.
Szczęście, że oboje żyjemy w nowym Związku Radzieckim,
albo ty, twoja żona, i cała twoja rodzina
stalibyście się kupą kurzu w toalecie krematorium.
Kobulow! W brzuchu mi burczy.
Czy w tym budynku jest jakiś ser?
Nie mam teraz czasu na to gówno.
Zaczekaj. Wracaj.
Ty, możesz iść.
Nowe rozkazy służby bezpieczeństwa. Mają ruszyć pociągi, dobrze?
Odblokujcie miasto, niech ludzie wrócą do Moskwy.
Zasługują na to, by go zobaczyć.
Ciekawe, jak Beria sobie z tym poradzi.
Pociąg do Moskwy odjeżdża za pięć minut.
- Co się dzieje? - Przyjechali pociągiem.
Cicho. Cicho, cicho.
Odwróć się!
- To teren chroniony. - Przyszliśmy zobaczyć Towarzysza Stalina.
Wracać! Wracać!
- Zostańcie. - Zostańcie tam, gdzie jesteście!
- Strzelać nad głowami.
Nie pozwólcie im się przebić.
Czy to twoje dzieło?
A co? Były błędy w pisowni?
Masz pojęcie kim jest Beria?
Uwolnił więźniów.
To był mój pomysł. Miałem zamiar to zrobić.
Ja jestem reformatorem. Ja!
I nie waż się śmiać ze mnie. Miałem zamiar uwolnić popów.
- Myślałem, że nienawidzisz kościoła. - Nienawidzę!
Powiedz, że to nie jest prawda. Ty to napisałaś?
Stalin zabił moją rodzinę, moich przyjaciół.
- Zinaida Reich, Kuperszyński. - Kup... Znałaś Kuperszyńskiego?
Mogą cię wysłać pod mur za jedną wzmiankę o jego nazwisku.
Towarzyszu Nikito Sierigejewiczu, znasz mnie, ja...
Przestań. Nie, nie. Nie znam cię. Ty nie znasz mnie.
Jesteś nauczycielką muzyki mojej siostrzenicy. I to wszystko.
Nie widzisz, co zrobił Beria? Przywiązał mnie do ciebie.
Jesteśmy połączeni.
- Jak skała... - Wiem.
toniemy...
Ale ja wierzę w życie pozagrobowe.
Kto przy zdrowych zmysłach chce tego wiecznego życia?
Wieczne gadanie.
Lekcje gry na pianinie, Nikita? Jak palcówki?
Zagrała wysoką nutę, co?
Fis?
Acha, dwóch klaunów, jeden dowcip.
Pracujcie nad swoim repertuarem.
Coś się tam dzieje.
Nienawidzę go. Nienawidzę jej. Pieprzone mokre pudło.
- Mógłbyś okazać trochę serdeczności? - Znam zasady.
Uśmiechaj się, uściśnij dłonie, i staraj się nie nazywać ich cipami.
W porządku, w porządku.
- Ile? - Półtora tysiąca.
- Zabitych? - Tak.
- Potrzebuję człowieka z armią. Towarzyszu Ministrze.
Znalazłem ją. Trochę wyrosła od czasu tamtego zdjęcia.
Machnęła jak żyrafa. Nie.
Wróćmy do mojego pierwszego pomysłu
by znaleźć dziewczynkę, która wygląda jak ona, ale niską?
Nie wyższą. Zaznacz to na swoich pieprzonych spodniach.
Największy problem współczesnego żołnierza to nie śmierć, ani głód.
To otarcia.
Potem zatknął flagę nad bunkrem Hitlera,
albo jednym uderzeniem powalił niedźwiedzia.
W każdym razie jest bohaterem wojennym. Wybaczcie nam.
To był bunkier Goebbelsa, a nie Hitlera.
Posłuchaj, odpowiadam za wznowienie ruchu pociągów.
- Towarzyszu Generale. - Spieprzaj!
Albo zrobię z ciebie kotlet.
- Dziękuję. - O czym ty, kurwa, myślałeś?
Nie wiem, ale się stało.
- I naprawdę potrzebuję twojej pomocy. - Po co?
Ulice są już pokryte stosami ciał.
Nie sądzisz, że jest trochę za późno?
A jeśli obwinimy kogoś...
- Czekaj... - Który stracił kontrolę.
Nikita, bądź nadzwyczaj ostrożny w doborze dalszych słów.
Kto?
Beria.
Muszę zgłosić tę rozmowę.
Zagrożenie życia
lub zdrowia członka prezydium...
Powinieneś był widzieć swoją twarz.
Nikita Chruszczow.
- Masz jaja jak kopuły Kremla. - Bądź poważny. Jesteś ze mną?
Jestem. Ten kutas wierzy, że może konkurować z Armią Czerwoną.
Pieprzyłem Niemca. Myślę, że mogę wziąć kawałek mięsa pod pieprzoną kamizelkę.
- To się stanie jutro. - Jutro?
Będziesz zajęty myciem głowy?
Jutro jest pogrzeb.
Właśnie, jedyny dzień, kiedy cała pieprzona armia z bronią będzie w mieście!
To idealny moment.
Ale potrzebujemy prezydium. Wszystkich jego członków.
Tak... Malenkow jest trochę dziwny.
- Nie. Potrzebujemy wszystkich. - Przekonam go.
- Ile? - Półtora tysiąca.
Znajdź Chruszczowa. Chcę porozmawiać o jego przyszłości.
Rozmowa będzie krótka.
Błagam, przytakuj mi, kiedy podczas wystąpienia,
muszę uspokoić ludzi,
a nie mam pojęcia, co się dzieje.
Zajmiemy się sytuacją. Porządek zostanie przywrócony.
Ten idiota puścił pociągi.
A twoi ludzie włożyli spodnie i zastrzelili tysiąc pięćset ludzi.
Zatrzymaliśmy tłum.
Ci ludzie nie powinni byli tam być.
Będziesz winić zmarłego
za własną śmierć?
Powiem ci, kto zostanie obwiniany. Ja zostanę obwiniany.
Ta torba gówna będzie obwiniana.
Wynośmy się stąd.
- Twoja dziewczynka, towarzyszu. - Tutaj jesteś.
Jesteśmy gotowi pomachać z balkonu!
I kto poniesie nocnik z tym całym gównem?
To proste. Chruszczow. Puścił pociągi.
A ty pozbyłeś się tych ludzi strzelając do wszystkich.
- Tak, ma racje. - Nie, nie ma.
Zapomnij o sprawie, kiedy bierze ją Nikita Chruszczow.
Co powiecie na to? Obwinimy siły bezpieczeństwa.
Lekkomyślni oficerowie ze sceny.
- Przepraszam.
Nie zapomniałeś jak używać mózgu?
Tępy zwierzaku. Ja jestem siłą bezpieczeństwa
i nie pozwolę mi być odpowiedzialnym za tę katastrofę! Absolutnie nie!
Posłuchaj, nawet jeśli zostaniesz oskarżony, złączymy nasze szeregi.
Jeśli ktoś ma odwagę, musi najpierw się z nami spotkać.
- Tak. - Świetny pomysł. A teraz daj dziewczynkę.
- Masz wiele na sumieniu. - Bezkręgowy szczur!
Jesteś tylko trupem, schowanym w gorsecie.
Hej, spokojnie.
Nadszedł czas, by dowiedzieć się, kto wyjął sztylety z waszych pleców.
Miejcie trochę kurwa szacunku.
Mam dokumenty. Dokumenty na was wszystkich.
Ty, 13 marca 1937.
Proces Zołotowa. Czterdzieści dwu zmarło, 173 zostało deportowanych.
- Twój podpis. - Beria, wystarczy!
Ty odebrałeś podpisem życie swojemu własnemu bratu!
Myślisz, że to było dla mnie łatwe? Drań!
Bagrow, Gorew.
I nie cierpisz z powodu wyrzutów sumienia?
I Zajkow! Zajkow! Niewinny, prostolinijny Zajkow!
Wszyscy!
Mam dokumenty na was wszystkich!
Widziałem, co zrobiłeś.
Znam prawdę. Wszystko jest udokumentowane.
Wszystko jest napisane na bardzo... bardzo długiej liście!
Zbierz je.
Kończymy?
Spotkamy się jutro, po pogrzebie.
Wybiorę parę kozłów ofiarnych.
Możemy wziąć parę oficerów, którzy otworzyli ogień.
- Bez obrazy. - Wszystko w porządku?
Tylko przyjaciele i towarzysze mogą krzyczeć do siebie.
Rozwiążemy to na spotkaniu, prawda?
Tak, tak... Wykorzystuje ciebie, Gieorgiju.
Wykorzysta, a potem zabije.
- Widziałeś papiery. - O czym ty mówisz?
Boże, Nikita, wskazał na ciebie, nie na mnie.
Nie, powiedział "wszyscy".
Nie, nie. Stałem tam.
- I pokazał "was wszystkich". - Tak, "was wszystkich".
- Nie. Nie. - Tak.
- "Wszyscy." - Wszyscy.
Nie, powiedział "wszyscy".
Wiecie co, możecie mnie pocałować w mój rosyjski tyłek.
"Wy wszyscy."
Idziemy na balkon.
Dlaczego Mołotow wyznaczył spotkanie o świcie?
- Zaplanował pojedynek? - Powiedział, że chce zacząć wcześnie.
Morderca!
Zabiłeś setki, Nikita.
Z pewnością czekasz na wielki pogrzeb.
- Przykro mi z tego powodu. - Wsiadaj do samochodu.
- Co? - Nie mogę rozmawiać. Wsiadaj.
Linieje.
To jest dla wścibskich uszu.
Kierowcy.
Skończmy z nim.
- Z kim? - Z Berią.
Zdradziecki wąż sprowadził popów.
Wrócił Polinę.
Zignorował jawnie wszystkie rozkazy Stalina.
Jego ludzie otworzyli ogień do niewinnych.
On ponosi winę. Sprytnie, co, Nikita?
Tak, Beria jest mordercą.
Zbudowano Związek Radziecki, bez popów.
Włóżmy dzisiaj Berii dwumetrowy krzyż w dupę!
- Wspaniale. - Mam...
Miałem koszmary, które miały więcej sensu niż to.
- Teraz mamy większość. - Tak, większość.
- Wy dwoje, ja i Bułganin. - Mikojan i Malenkow.
- Nie. Ale wciąż mamy większość. - Nie, nie, nie.
Albo wszyscy, albo nikt.
Posłuchaj. Sława! Sam powiedziałeś, że my...
- Albo wszyscy razem, albo to koniec. - Nie.
Tego właśnie chciał Stalin. Komitet jak jeden organizm.
Ale musimy działać szybko, towarzysze. Działaj lub umieraj.
Tak, wujek Nikita będzie martwy,
jeśli się nie pospieszy.
Tak, właśnie.
Jak się czujesz mój gość?
Pracuję nad moją mową. To dobrze.
Przyniosłem ci coś
Nie.
Nie piję niczego, poza wodą.
To dla uspokojenia nerwów.
Myślę, że się przyda.
- On nie pije. - Nie, nie piję.
- Jak mowa? - Um... ba-dum-ba-dum...
Mój ojciec
był dobrym i potężnym niedźwiedziem,
a my jesteśmy jego 170 milionami osieroconych szczeniąt.
Rosyjskich, gruzińskich, ormiańskich, litewskich...
Popracuj jeszcze. Chodźmy.
Tak więc litewskich szczeniąt,
Ukraińskich szczeniąt, mołdawskich szczeniąt...
Swietłana.
Alieksiej nie żyje.
15 marca 1949.
Próbował uciec z Kołymy z tuzinem więźniów.
Rozstrzelany. Przykro mi.
Ale obiecałeś go zwrócić.
Słuchaj, to było poza moimi kompetencjami. To było niemożliwe.
Ale powiedziałeś, że zrobisz co niemożliwe.
Nienawidzę być trzeźwym. To taki okropny, okropny stan, jasne?
Może powtórzysz przemówienie?
- Chodźmy. - Usiądź.
Nie pozwalaj sobie.
- Nie chcę siadać. - Usiądź, powiedziałem.
Nie chcę siedzieć!
Słuchaj, w imieniu Związku Radzieckiego zrobiono wiele okropnych rzeczy.
Sfabrykowano dowody.
Osoby odpowiedzialne, zostaną odnalezione.
I co z nimi zrobisz? Zasypiesz pytaniami na śmierć?
Czy rozumiesz co robię?
Oferuję moją ochronę tobie i temu nadętemu moczymordzie.
- Nie jesteśmy już dziećmi! - Jesteś urodzonym słuchaczem, dziękuję.
- Nie jestem dzieckiem. - Tak, jesteście dziećmi.
I ostrzegam cię, trzymaj się mnie, albo ktoś inny wywróci was na wylot
i przeznaczy wronom na ucztę.
Dlaczego mam ci zaufać?
Ponieważ jestem jedynym, który ci to mówi.
Nie ufaj nikomu.
Gieorgij. Musimy działać dzisiaj.
Działać? Jesteś jak pijawka.
Smuć się, miej respekt, zachowuj jak my wszyscy, proszę.
Nie rozumiesz, jakie to ważne?
- Moglibyście... - Zajmijmy miejsca, towarzysze.
Stańcie po obu stronach. towarzysze, dziękuję bardzo.
Gdybyś mógł, dołącz do towarzyszy.
- Dziękuję. - Cholera.
W porządku, panowie.
- Teraz podnosimy.
- Która noga? - Lewa.
Nie utrzymam równowagi.
Gieorgij.
Nie teraz. Na litość boską.
- Gieorgiju, musimy porozmawiać. - Zamknij się. Okaż szacunek.
- Malenkow jest z nami? - Tak, w stu procentach.
Osiodłał go, kowboj.
- Malenkow jest z nami? - Uwierz mi, w stu procentach.
Tak!
- Więc ty Mołotow, też? - Tak.
Tak. Masz mnie, Nikito.
Załóż swoje buty do tańca.
- Którędy mam... - Po lewej.
W porządku.
Dobra, chodźmy złapać świnię na obiad.
Miłość Stalina do narodu była niezachwiana.
Musimy więc teraz wziąć nasz niezachwiany ból,
naszą niezachwianą miłość,
i wraz z nimi budować niezachwianą, niezachwianą... przyszłość.
Pistolety, panowie.
Zaopiekuj się nimi. Nie chciałbym, żeby zaginęły.
Dzisiaj się zatrzymamy. Zatrzymamy w żalu i smutku.
Ale czy to nie jest ta część rewolucji?
Myślę, że tak.
Zacznijmy bal.
Słyszeliście go, panowie. Naprzód.
Musimy zaakceptować tę straszną stratę
z odwagą i miłością dla naszego narodu...
które zachował Stalin
w swoim wielkim sercu.
Sprawdź kabiny.
Gwarantujemy wam prawa i wolność...
chleb... i pokój.
Mój ojciec był wspaniałym socjologiem.
Ale my, ludzie Związku Radzieckiego,
nie jesteśmy zwierzętami z laboratorium.
[Towarzysz Malenkow]
Wszyscy jesteśmy jego szczeniętami.
Rosyjskimi szczeniętami,
Gruzińskimi szczeniętami,
Ormiańskimi szczeniętami,
Litewskimi szczeniętami,
Łotewskimi szczeniętami,
Estońskimi szczeniętami.
- Doskonała mowa, Ławrentij. - Dziękuję.
"Chleb i pokój." Wiedziałem, że to zadziała.
Coś między "chlebem" a "kiełbaskami".
To i tamto jest dobre, ale my wiemy, gdzie znaleźć kiełbasę.
Padło twoje nazwisko. Bohater Malenkow. Dobra robota.
Twarz Wasilija, kiedy przelatywały samoloty.
Trzeba było rozstrzelać tego gada.
Biedny Wasilij. Czasami się zastanawiam, czy jest przeznaczony dla tego świata.
Pozdrowienia, młody człowieku, i dla twojej fryzury.
- Dobranoc, Wiedniu. - Gieorgij.
Zaczniemy działać na zebraniu.
Działać? Mówisz o?
Dlatego wszyscy traktują mnie tak, jakby chcieli pieprzyć moją siostrę?
Żukow ustawia wszystkich przeciwko Berii.
- Kiedy to usłyszałem, zgodziłem się. - Tak, tak.
Ale Żukow... nie kieruje Związkiem Radzieckim.
Ja kieruję Związkiem Radzieckim.
- Rozumiesz? - Tak.
Tak więc, lubię go i chętnie wysłucham.
Zdecydowanie masz szansę z nim porozmawiać.
Może lepiej zostawić Berię w politbiurze.
Nie wiem, jako Ministra Rybołówstwa.
W porządku, chłopcy. Wybierzcie dziewczynę na dzisiaj.
Wezmę wysoką blondynkę.
Towarzysze, czas odłożyć nasz smutek
i zacząć pisać nowy rozdział naszej wspaniałej historii.
- Towarzyszu Malenkow... - Kontynuujcie.
Punkt pierwszy: smutne wydarzenia ostatniej nocy.
Oczywista jest, godna ubolewania, strata tak wielu obywateli...
Towarzysze, wnoszę o zmianę w naszym posiedzeniu.
Pierwsza sprawa: zachowanie towarzysza Berii.
Popieram. Czas podsumować.
Jeśli macie coś ważnego, towarzysze,
proponuję punkt "sprawy inne".
Oskarżam towarzysza Berię
o centralizację władzy w jego ministerstwie
kosztem Partii i Komitetu Centralnego...
- Brak wniosku, Gieorgij. -...i zdradę Związku Radzieckiego.
Ubolewam nad tym bezsensownym protokołu.
Pocałuj mnie w dupę. To jest ruch ad hoc.
To się źle dla ciebie skończy. Gieorgij, Gieorgij!
Gieorgij, naciśnij przycisk pod stołem.
- Naciśnij przycisk, Gieorgij. - Jaki przycisk?
- Aresztuj tego wariata. - Gdzie jest przycisk?
Powodzenia. Panienki.
Ochrona!
Ręce do góry, albo nakarmię ołowiem.
Ochrona!
O cholera.
Ochrona!
Potrzebujesz fachowców, zadzwoń po armię.
Zdejmij mu pasek.
Trudno uciec w spadających spodniach.
Chciałeś rozmawiać z generałem Żukowem, masz teraz okazję.
Pospiesz się, Gieorgij. Mamy zamach stanu.
Chowa nóż w skarpetce.
- Przynosisz hańbę. - Skop mu twarz.
- Poczujesz się lepiej. - Wszystko w swoim czasie.
Z przyjemnością zdejmę twoją skórę z zadowolonej z siebie twarzy.
Bez tego nie dasz rady. No chodź.
Przepraszam, towarzysze.
- Nie ten pokój. - Asłanow.
- Idź i ich zabij. - Kobulow.
- Zaczniemy? - Tak, już czas.
Dla sprawy. Gieorgij, podpisz.
Garnitur jest do niczego bez paska.
Cholera.
Trzecie drzwi po lewej. Lewej.
Wyobrażałem sobie ten moment każdego dnia,
przez ostatnie trzy dekady.
Aresztuj wszystkich. Wszystkich podwładnych Berii.
Sprawdź sypialnie.
Wyjdź. Jesteś bezpieczna. Tędy. Chodź tutaj.
Wszystko w porządku. Wyjdź.
- Zabierz ją na dół. - Tędy.
Nie macie dość tego sędziowania?
Co za farsa? Jesteśmy w wychodku!
Czuj się jak w domu, małe gówno.
Ja pierdolę!
Żora obserwuje cię w wychodku. Niesamowite.
I dlaczego zawiesili portret mojej babci?
To jakieś szaleństwo.
- Zasługuje na proces. - Będzie miał. Uspokój się.
Gieorgij! Nie możesz nawet spojrzeć mi w twarz!
- Wina. Wszyscy jesteście winni. - Nie odpowiadaj mu.
Gieorgij, przeżyjesz to. Ja tak zrobiłem. Zajęło to około pięć minut.
Jak długo mamy czekać na armię? Jesteśmy teraz w zupełnej otchłani.
Nie za długo. Musimy poczekać, aż NKWD opuści Kreml.
W takim razie, jeśli nikt nie ma nic przeciw, wydam kopiejkę.
Myślę, że to z podniecenia.
Nie strzelać.
Nie strzelać!
Armia wróciła. Tęskniłeś?
- Zabrać im broń. - Szybciej, tędy.
Tak więc, Judy Garland, chłopcy i dziewczęta. Czas na pokaz.
Gieorgij.
- Gieorgij, musisz to podpisać. - Nie. Nie.
Zasłużył na uczciwy proces. Jest jednym z nas.
A co z Tuchaczewskim i Piatakowem?
Mieli proces?
A co z Sokolnikowem?
który błagał go by opiekował się jego starą matką.
I co zrobił ten drań? Udusił ją na jego oczach.
Już za późno.
Mamy do wyboru: jego śmierć albo jego zemstę.
Więc kurwa, podpisujesz to.
Chcę, żeby moje wahanie,
znalazło odzwierciedlenie w protokole!
Stalin byłby zachwycony.
Do środka.
- Ustawcie stół. - Przepuśćcie mnie.
Posadź go tutaj. Tutaj.
- W porządku. - To... To jakaś farsa!
Wszyscy jesteście świadkami kryminalnej... kryminalnej farsy.
Przestań!
Żądam... żądam... Spierdalaj!
Żądam przestrzegania moich praw wynikających z artykułu...
- Przestań walić! - Czytaj, Gieorgij.
- Masz swój proces. - Wyrzuć to z siebie.
- Marszałku? - Towarzyszu Sekretarzu Generalny!
- Zaczynaj! - Czytaj!
Ty mnie osądzasz?
- Ja ciebie osądzam! - Pieprz się!
Ja ciebie osądzam! Osądzam was wszystkich.
- Gdzie tu logika? - Nikita, czytaj.
Mam czytać?
- Tak, Nikita. - Czytaj.
"Jesteś oskarżony
o wykorzystywanie swojego stanowiska Ministra spraw wewnętrznych do spiskowania
- przeciwko Związkowi Radzieckiemu... - Zdrajca!
"w celu sprzyjania interesom obcych mocarstw."
Obcych mocarstw? Jakich, z księżyca?
"Jesteś również oskarżony o 347 gwałtów,
perwersje seksualne, rozwiązłość burżuazyjną
i akty perwersji z dziećmi w wieku zaledwie siedmiu lat."
Taka egzotyka dla starego Berii!
Siedem lat!
Gwałciciele! Gwałciciele! Jesteście gwałcicielami!
Kłamstwo! Kłamstwo! Kłamstwo!
- Kończmy. - Pietra Nikowa, 13 lat.
Nadia Ranowa, 14 lat. Magia Holowik, 7 lat."
Chcesz zobaczyć listę?
"Jesteś oskarżony o zdradę i antysowieckie zachowanie.
Sąd uznaje cię winnym i skazuje na śmierć przez rozstrzelanie."
Wyprowadźcie go.
Nie, proszę!
Proszę, nie strzelaj! Nie rań mnie.
Zastrzel go!
Wyprowadźcie go. No dalej.
Wynośmy się stąd.
I po wszystkim.
Możecie zobaczyć.
No dalej.
To za nas! Za cały naród!
Zadowoleni? Zasłużył na śmierć?
- Zniszczyłeś wszystko, Ławrentij. - Przenieśmy go.
Wracaj do Gruzji, umarlaku!
- W góry. - Gówniana znajomość.
Ma ktoś ogień?
Weźcie kanister.
Szkoda, że staruszek nie może tego zobaczyć.
To wystarczy.
Pieprzone piekło.
Jestem wykończony. To był pracowity tydzień.
Widzicie? Stary Mołotow wciąż ma w sobie trochę ikry.
Pogrzebię cię w historii.
- Słyszysz mnie, pieprzony grubasie? - Wystarczy.
To wystarczy. Chodź.
Śmierdzisz jak zdechły koń, płonąca dupo.
Tak rozwiązujesz problemy, prawda?
Przykro mi, że musiałaś tu być.
Mam nadzieję, że nie obiecałeś Berii, że nie zostanie skrzywdzony.
Będziesz bezpieczna, i Wasilij. Jeśli mnie posłuchasz.
Dlaczego nie mielibyśmy być bezpieczni?
- Teraz bądź cicho.
- Nie chcę być cicho za każdym razem ... - Uspokój się!
Wasilij zostanie w Rosji, gdzie się nim zaopiekujemy.
Czytaj.
Wiedeń?
- Gdybym została, mogłabym się zająć Wasilim. - Nie. Nie.
Jedziesz do Wiednia. On zostaje.
Nie możemy pozwolić na pijanego szaleńca
rozpowszechniającego teorie spiskowe na całym świecie.
- On nie jest... Nie jest zły. - Posłuchaj mnie.
- Jest po prostu chory. - Nie. Nie.
Rozumiesz, co się dzieje?
Tak umierają ludzie, kiedy historia do nich nie pasuje.
Bezpiecznej podróży.
Nigdy bym nie pomyślała, że to ty.
Teraz możemy wszystko zmienić.
Zostawiając za sobą cały ten rozlew krwi.
Martwię się o Malenkowa.
Możemy mu zaufać?
Czy można ufać słabeuszowi?
[Po rozstrzelaniu Berii w 1953 r. władza w Związku Radzieckim przeszła w ręce Komitetu Centralnego]
[W 1956 r. Chruszczow usunął z partii Mołotowa i Malenkowa]
[W końcu został szefem radzieckiego rządu i pierwszym sekretarzem partii]
[W roku 1964 został odsunięty przez Leonida Breżniewa]